| ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ
Πίστευα ότι να απασχολήσω τους εθνοφρουρούς με αυτό το θέμα ,
θα σήμαινε ότι θα υποτιμούσα τη δική τους αλλά και τη δική μου
νοημοσύνη . Συνεχίζω να πιστεύω ότι το θέμα με το οποίο θα καταπιαστώ
σε αυτή την επικοινωνία μαζί σας έχει να κάνει με μεμονωμένες
περιπτώσεις , ότι είναι η εξαίρεση σε ένα κανόνα που εμπεριέχει
τουλάχιστον τον αυτοσεβασμό , την αυτο-εκτίμηση και την ωριμότητα
...... Για να μπω στο θέμα στο οποίο δίδω τον τίτλο «Απαράδεκτο»
, είναι το θέμα των εθνοφρουρών που μπαίνουν στην υπηρεσία και
των οικογενειών τους που στέκονται απ’ έξω αλλά δεν έχουν αντιληφθεί
ότι η Εθνοφρουρά δεν είναι ούτε παιδοκομικός σταθμός , ούτε προέκταση
του σπιτιού τους , όπου οι κανόνες καθορίζονται από τη φιλοσοφία
του «ενν κρίμα το μωρό να καταπονείται ...» , και έχουν την απαίτηση
το όλο σύστημα να περιστραφεί εγωκεντρικά γύρω από τις δικές τους
εξογκωμένες ανάγκες
Πολλά έχουν ακουστεί στα Μ.Μ.Ε. αλλά και κυκλοφορούν μεταξύ μας
σαν ιστορίες και εικόνες σαρκασμού και ειρωνείας ...... Ένα παράδειγμα
αυτής της υπερβολής , και ελπίζω να μην ανταποκρίνεται σε πραγματικότητα
, είναι η περίπτωση της μητέρας που τηλεφώνησε στον Διοικητή κάποιας
μονάδας και ζήτησε όπως την κρατούν ενήμερη για τις ώρες που θα
βγάζει σκοπιά το παιδί της για να στέλλει κάποιον της “Group 4”
να τον αντικαταστήσει .......... Ναι !!! και εγώ ακούγοντας το
γέλασα για την υπερβολή αλλά συνάμα έμεινα να σκέφτομαι : «Πόση
αλήθεια μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτό το κακόγουστο αστείο
;;;» Θέλω να πιστεύω ότι είναι απλά ένα αστείο ΑΛΛΑ με αποθαρρύνει
η πραγματικότητα που έχω βιώσει τα τελευταία χρόνια όπου ένα μήνα
και λιγότερο πριν τις κατατάξεις στην Εθνική Φρουρά παίρνω τηλεφωνήματα
από γονείς να με ρωτούν αν μπορώ να δώσω δικαιολογητικό στο «μωρό»
τους ότι έχει «ψυχολογικό πρόβλημα» και δεν μπορεί να καταταγεί
διότι δεν μπορεί να αντέξει τη πίεση διότι είναι μαθημένο (το
‘μωρό’) διαφορετικά ..........
Ήθελα να σας άφηνα με κάτι που ο Στρατηγός Φλωράκης (ελπίζω να
γνωρίζεται ποιος είναι ΑΥΤΟΣ ....) είπε σε ανύποπτο χρόνο σαν
μέρος μιας συνέντευξης του :
«.........
δυστυχώς νιώθω ότι στην Εθνική Φρουρά έχουμε καταντήσει να εκπαιδεύουμε
τους αυριανούς αιχμαλώτους πολέμου ..........»
Πιστέψτε
με , αυτή η δήλωση του με είχε θορυβήσει τότε που την είχα ακούσει
για πρώτη φορά και με προβληματίζει τώρα που απλά την θυμάμαι
και τη συγκρίνω με τα γεγονότα του παρόντος . Ήθελα να αφήσω αυτή
τη φράση τελευταία αλλά αποφάσισα να την ρίξω μπροστά σας διότι
πιστεύω ότι εμπεριέχει μια μεγάλη αλήθεια . Ήταν πριν τουλάχιστον
6 χρόνια όταν ο στρατηγός Φλωράκης εξωτερίκευσε αυτή του τη σκέψη
, όταν ακόμη είχαμε λιγότερα , μπορεί και μετρημένα , κρούσματα
«ασέβειας» προς τον θεσμό της στρατιωτικής θητείας . Πιστεύω χωρίς
να υπάρχει κόκκος αμφιβολίας στο δικό μου μυαλό ότι αυτός ο άνθρωπος
γνώριζε το αντικείμενο του , ήταν ενημερωμένος για τις πραγματικότητες
του πολέμου , ότι αγαπούσε αυτό που έκανε και πάνω από όλα ΑΓΑΠΟΥΣΕ
τη Κύπρο . Ανησυχούσε όπως ένας γονιός που βλέπει το παιδί του
να παρεκτρέπεται και με τη πείρα της ζωής που έχει , κάνει μια
πρόβλεψη , με όλο το φόβο και το σεβασμό της συνειδητοποίησης
. Έβλεπε ότι ζούμε σε ένα νησί που τα σύνορα του είναι η θάλασσα
από τις τρεις πλευρές και ο Εισβολέας και Κατακτητής που κατακρατεί
ένα μεγάλο κομμάτι αυτού που εμείς ονομάζουμε «Πατρίδα» από την
άλλη πλευρά .
Εφόσον ο Κατακτητής υπάρχει , δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε , αυτό
πίστευε και συμφωνώ ακράδαντα μαζί του . Το θεωρώ αυτοκαταστροφικό
αλλά και ψυχοφθόρο ότι στη προσπάθεια μας να ξεχάσουμε , δεχόμαστε
να πηγαίνουμε στη «φωλιά» του και «να τρωμε μέσα από το χέρι του»
....... Εδώ δεν μιλώ για το Τουρκοκυπριακό , το σύνοικο στοιχείο
, αλλά για τον Τούρκο Εισβολέα που πάντα καραδοκεί έστω και αν
εμείς παίζουμε τυφλόμυγα ......
Εφόσον υπάρχει ο κίνδυνος , έστω και απομακρυσμένος για μερικούς
, τι είναι αυτό που μας πείθει ότι με το να παίρνουμε τη θητεία
τόσο στο ανέμελο και το επιφανειακά ασήμαντο εξυπηρετούμε τα συμφέροντα
μας ;; Γιατί σαν οικογένεια διδάσκουμε τα παιδιά μας την ηττοπάθεια
;; Εφόσον θέλουμε να πιστεύουμε ότι τρέφουμε αγάπη για τα παιδιά
μας γιατί τους προμηθεύουμε με ‘εργαλεία’ που τα αποτρέπουν από
του να μάθουν ότι σε μια κοινωνία , όπως αυτή που έχουμε δημιουργήσει
και ζούμε , επιβιώνει αυτός που είναι εξοπλισμένος με τα όπλα
της ψυχικής και σωματικής αντοχής ;; Μήπως πείσαμε τον εαυτό μας
ότι η ακαδημαϊκή μόρφωση από μόνη της μπορεί να εξασφαλίσει την
κοινωνική καταξίωση και να δώσει τα εφόδια να αντεπεξέλθει ένας
νέος πολίτης στον ανταγωνισμό και τον συναγωνισμό ;;;;;; Αυτό
είναι μια ψευδαίσθηση που η αναγκαιότητα των πολλών Ψυχολόγων
και Ψυχιάτρων το επιβεβαιώνει .
Για το όνομα του Θεού ! Γιατί η θεραπεία να είναι εφικτή (που
δεν είναι πάντα ...) και η πρόληψη να μην είναι ;;;;
Η Εθνική Φρουρά μπορεί να έχει τα προβλήματα της όμως μπορούμε
να ρωτήσουμε οποιοδήποτε από τους άντρες που από το 1963 μέχρι
σήμερα έχουν καταταγεί και έχουν υπηρετήσει στις τάξεις της Εθνικής
Φρουράς να μας πει αν έχουν - ή όχι - αποκτήσει δεξιότητες που
τους βοήθησαν να αντιμετωπίσουν τις σκληρές συνθήκες της μετέπειτα
ζωής τους . Πιστεύω ότι όλοι μας ευνοηθήκαμε από τη θητεία μας
και μάλιστα σε καιρούς που οι συνθήκες διαβίωσης ήσαν ΟΝΤΩΣ ΑΘΛΙΕΣ
- όπως τις βλέπουμε τώρα βέβαια μέσα από τον νεοπλουτισμό μας
- ........ Δεν υπάρχει εμπειρία στη ζωή η οποία να μην εμπεριέχει
και αρνητικές παραμέτρους . Είναι όμως εξίσου σημαντικό να ενώσουμε
αυτές τις αρνητικές παραμέτρους με τα θετικά για να βγει ένα αντικειμενικό
συμπέρασμα ....
Με λυπεί που ένα έστω μικρό κομμάτι της νεολαίας μας έχει υιοθετήσει
μια στάση απάθειας και «ωχαδερφισμού» απέναντι στις ευθύνες τους
προς την οικογένεια και την κοινωνία στην οποία ζούν και ένα άλλο
κομμάτι απλά μιμείται πιστεύοντας ότι έτσι κερδίζουν την μαγκιά
. Αναμφίβολα τα χρόνια της θητείας δεν είναι τα πιο «δημιουργικά»
στη ζωή ενός δεκαοκτάχρονου που νιώθει έτοιμος να κατακτήσει τον
κόσμο , όμως αυτά τα ίδια ‘χαμένα’ χρόνια μπορούν να βοηθήσουν
τον δεκαοκτάχρονο να κατακτήσει το δικό του εσωτερικό κόσμο φτάνει
να έχει μάτια και αυτιά ανοικτά και να αρπάξει τις ευκαιρίες που
θα του δοθούν να έρθει αντιμέτωπος με τα σωματικά και ψυχικά του
όρια ......
Συμφωνώ με τον Στρατηγό Φλωράκη στη πρόγνωση του για το τι μέλλει
γενέσθαι αν δεν σοβαρευτούμε για τη σημασία της στρατιωτικής θητείας
. Αν δεν προβληματιστούμε είτε σαν κοινωνία , είτε σαν οικογένεια
άλλα πιο σημαντικό σαν άτομα - εσείς οι ίδιοι οι εθνοφρουροί -
για το γιατί είναι σημαντικό να υπάρχει , να επανδρώνεται , και
να εκπαιδεύεται σωστά η Εθνική Φρουρά , να λέμε τα κακά που υπάρχουν
και μπορούν να διορθωθούν και να επιμένουμε στη διόρθωση τους
καλώντας τους υπευθύνους να δράσουν άμεσα και με αποτελεσματικότητα
τότε το λεω με βαριά ψυχή , θα επιβεβαιώνουμε τη ρήση ότι «δεν
προετοιμάζουμε ένα στρατό ετοιμοπόλεμο αλλά ένα στρατό με αιχμαλώτους
πολέμου»
Σας
ευχαριστώ
Δώρος
Μιχαηλίδης
Ψυχολόγος
|