Αγαπητέ φίλε Αγγελε ,

Στη σημερινή μας συνάντηση είχα την ευκαιρία να ακούσω και από σένα, που είσαι πιο κοντά στο "παλμό" του στρατιώτη , να μου επιβεβαιώνεις ότι πολλές φορές ο στρατός θεωρείται σαν ένας εφιάλτης για πολλά παιδιά που ήδη είναι στρατευμένοι ή που θα καταταχθούν στο μέλλον .

Η όλη αντίδραση και φόβος ότι ο στρατός θα τους καταπονήσει , θα είναι μια στέρηση ελευθερίας , χάσιμο χρόνου , ή ένας εφιάλτης λόγω της αψυχολόγητης συμπεριφοράς των αξιωματικών και των άλλων κληρωτών με έχει προβληματίζει πολύ σοβαρά .

Πιστεύω ότι η ωρίμανση δεν έχει συγκεκριμένη ταυτότητα αλλά είναι αποτέλεσμα κάθε εμπειρίας που ένα άτομο έχει από τη στιγμή της γέννησης του μέχρι την ενηλικίωση . Η ολότητα των εμπειριών μέσα στην οικογένεια , το Νηπιαγωγείο , το Δημοτικό Σχολείο , το Γυμνάσιο , το Λύκειο , το Σύστημα Μαθητείας , τη Δουλειά , τη πρώτη ερωτική επιτυχία , αλλά και αποτυχία , τους φίλοι αλλά και τις προσπάθειες για να γίνει κάποιος δεκτός σε μια ομάδα και μετά σαν επισφράγισμα , η εμπειρία του Στρατού είναι όλα πηγές μάθησης .

Η μάθηση είναι ΠΡΟΚΛΗΣΗ .

Κάθε πρόκληση βοηθά το άτομο να βρει τα δικά του "χρώματα" , να συμβιβαστεί με τα όρια του , να δοκιμάσει την αντοχή του , να βρει τρόπους να αντεπεξέλθει και μέσα από όλα αυτά ΝΑ ΜΟΡΦΩΘΕΙ - κοινωνικά και ακαδημαϊκά - .

Θυμάμαι μια συμβουλή που μου είχε δώσει ο πατέρας μου όταν θα πήγαινα να καταταχθώ . Μου είπε "Γιε μου , ο στρατός είναι μια μικρή κοινωνία . Οπως και στη κοινωνία που ζούμε , θα γνωρίσεις κάθε καρυδιάς καρύδι . Θα δείς πολλά αλλά προσπάθησε να λες λίγα . Κάνε έργα αυτά που πιστεύεις και όχι μόνο λόγια ……." Αυτή για μένα είναι μια συμβουλή ζωής .

Πιστεύω πάνω απ’ όλα ο Στρατός είναι ΠΡΟΚΛΗΣΗ . Οι δυσκολίες του στρατού δεν είναι πιο οδυνηρές ή πιο ανυπέρβλητες από αυτές που θα αντιμετωπίσει κάποιος στο Πανεπιστήμιο , στο χώρο της δουλειάς , στην δική του οικογένειας , στο κοινωνικό και φιλικό του χώρο .

Ο στρατός απλά επιδρά σαν μια "γενική πρόβα" για το τι θα ακολουθήσει για το υπόλοιπο της ζωής . Δεν περιέχει τίποτε που ή ιδία η Κοινωνία δεν έχει προμηθεύσει . Απλά βιώνεται σαν καταλύτης που επιταχύνει τις αντιδράσεις και κάνει το άτομο να νιώθει μοναξιά και του θυμίζει ότι έχει πολλά να μάθει .

Ενας νέος άντρας που δυσκολεύεται με τη στρατιωτική του θητεία πολύ πιθανόν να δυσκολευτεί διότι κάποιο άλλο σύστημα ( οικογένεια , σχολείο , κοινωνική προσαρμογή , επιλογή φίλων , δημιουργία διαπροσωπικών σχέσεων) δεν του έχει προμηθευτεί εφόδια αγάπης και αποδοχής , δεν το έχει στηρίξει σωστά στις προσπάθειες για αυτο-ανακάλυψη , να το υπερπροστάτευσε , να του έδωσε μηνύματα που δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικότητες .

Πιθανόν να του μετέδωσε μοναξιά και απόρριψη .

Πιστεύω ότι ΑΝ ένας νέος σέβεται τον εαυτό του και την ιδιαιτερότητα της προσωπικότητας του , η εμπειρία του στρατού θα τον βοηθήσει να καθορίσει τα προσωπικά του όρια , να ανακαλύψει πτυχές της κατά τα άλλα αναπτυσσόμενης προσωπικότητας του , να μάθει να σέβεται την ιδιαιτερότητα και τα όρια των γύρω του και να μάθει τρόπους να
συνυπάρχει .

Ο ρόλος της οικογένειας και του πλατύτερου κοινωνικού κύκλου ακόμη και κατά την περίοδο της στράτευσης είναι ΠΟΛΥ σημαντική . Ο στρατιώτης πρέπει να αφεθεί ελεύθερος να νιώσει τη στήριξη και την συμπαράσταση
των δικών του σαν συνοδοιπόρων στον δικού του κόσμο , έτοιμους να στηρίξουν και να συμπαρασταθούν όχι με τα δικά ΤΟΥΣ κριτήρια αλλά με τα κριτήρια και το μέτρο του στρατιώτη ό οποίος είναι Ο ΜΟΝΟΣ που βιώνει την εμπειρία .

Αυτές είναι κάποιες δικές μου σκέψεις αρκετά περιληπτικά . Απλά τις παραθέτω σαν προβληματισμό . Πιστεύω ότι ο Στρατός (κοιτάζοντας τον από μια πιο πλατιά σκοπιά ) μπορεί να είναι μια άλλη "Ιθάκη" , να μπορεί να προσφέρει ένα ταξίδι για αυτο-ανακάλυψη και μάθηση .

Θα χαρώ να "ακούσω" κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς από τα ίδια τα νέα παιδιά ή φίλους/φίλες τους ή ακόμη και την οικογένεια τους . Θα είναι μια ΠΡΟΚΛΗΣΗ για όλους μας αυτή η ανταλλαγή σκέψεων και προβληματισμών .

Σε χαιρετώ

Δώρος Δ. Μιχαηλίδης
Σύμβουλος Ψυχολόγος

10 Αυγούστου 2000