Ο ψυχολόγος Δώρος Μιχαηλίδης γράφει στο skopies.net σκέψεις και απόψεις για διάφορα θέματα και επίσης δέχεται τα email σας στο psyxologos@skopies.net

Αγαπητέ Αγγελε ,

Δεν είμαι στρατιώτης , αλλα πιστεύω ότι απο αυτό το "βήμα" του "Σκοπιές.Νετ" μπορώ και εγώ να μοιραστώ δικές μου σκέψεις για κάτι που συνέβει τη περασμένη βδομάδα και αφορά , που αγγίζει όλους τους φαντάρους.

Είναι τόσο λυπηρό όταν παιδιά όπως τον στρατιώτη ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ , να χάνουν τη ζωή τους στη προσπάθεια να ζήσουν όπως νιώθουν , πιο "γρήγορα" , πιο έντονα , με περισσότερο ...."αντριλίκι" . Τον Μιχάλη τον χάσαμε τη Δευτέρα 17 Απριλίου 2000 στις 4 το πρωί τελείως άκαιρα και άδικα . Το μόνο που μένει να λέμε όλοι εμείς που τον γνωρίσαμε είναι ένα τεράστιο : ΓΙΑΤΙ ;;;;;;;;;

Ο Μιχάλης ήταν ένα φιλαράκι μου . Ενα παιδί που γνώρισα σαν Εθνοφύλακος , σε ένα φυλάκιο της Πράσινης Γραμμής . Ηταν το πειρακτίρι του Φυλακίου , ήταν ένα ξεχωριστό παιδί με τεράστια ψυχική και πνευματική δύναμη που προσπαθούσε πάντα να σκέφτεται το δίκαιο και το σωστό.

Ηταν για μένα ένας νέο παιδί με το οποίο θα μπορύσα να μιλήσω με ειλικρίνεια , ίσια , και να νιώθω ότι καταλάμβαινε και τη δική μου θέση και σκέψη . Αυτή η γνωριμία κράτησε διότι ο Μιχάλης πίστεψε ότι μιλώντας κάποιες σκέψεις και εκφράζοντας κάποια συναισθήματα θα μπορρούσε να τα δεί καλήτερα , να προβληματιστεί για τις επιλογές του . Οταν όμως πνιγόταν απο την εξέλιξη μιας σχέσης του , απλά στάθηκε απέναντι στα συναισθήματα του και νικήθηκε απο αυτά .

Πιστεύω ότι το μόνο που ζητούσε ήταν να αγαπηθεί όπως αγαπούσε . Με την ίδια απλότητα , με την ίδια θερμότητα , με την ίδια ένταση . Τίποτα περισσότερο απο οποιοδήποτε παιδί της ηλικίας του , απο οποιοδήποτε φαντάρο .

Η μοίρα όμως του έπαιξε ένα τόσο άσχημο παιχνίδι στη στροφή ενός ήσυχου αγροτικού δρόμου . Το αποτέλεσμα : όλα τα όνειρα , το αγνό του γέλιο , τα αυθόρμηρα πειράγματα , η ψυχική του ζωντάνια , χάθηκαν για πάντα.

Εφυγε απο κοντά μας ένα παιδί λυπημένο , διότι ήταν ένα παιδί που αρνήθηκε "να παραδώσει τα όπλα" .

Το μόνο που μπορώ να ζητήσω , σαν προσφορά αγάπης για τον Μιχάλη - διότι αυτόν πια δεν μπορούμε να τον φέρουμε πίσω - , είναι όλα τα φανταράκια μας που μέσα απο τη φρένη των συναισθημάτων νομίζουν ότι θα δώσουν γροθιά στο Θάνατο , ότι θα ανατρέψουν τους νόμους της Φύσης και της ζωής .... να το ξανασκέφτονται , και 2 και 3 και 100 φορές αν είναι ανάγκη . Να μήν αφήνουν τους εαυτούς τους να χρησιμοποιούν αλκοόλ . ουσίες ή ταχύτητα σαν λύση .

Αυτά μόνο τροτούς τους κάνουν , τίποτε άλλο . Να δέχονται την αγάπη των φίλων που το μόνο που θέλουν είναι να στηρίξουν και να προστατεύσουν , και προπάντων να ανοίγουν ορίζοντες επιλογών .

Μια ζωή είναι κρίμα να χάνεται , όποιος και να είναι ο λόγος διότι αληθινός λόγος δέν υπάρχει .

Σε ευχαριστώ Αγγελε που μου δίδεις την ευκαιρία να μιλήσω με τους φαντάρους μας μέσα απο τη δική τους ιστιοσελίδα , το δικό τους "Βήμα" . Θέλω να πιστεύω ότι ο χαμός του Μιχάλη θα προβληματίσει και ίσως κάποια άλλη ζωή να σωθεί ........ Ο Μιχάλης θα το ήθελε . Να του δώσουμε λοιπόν αυτή την τελευταία χαρά .

Δώρος Δ. Μιχαηλίδης
Ψυχολόγος

26 Απριλίου 2000